Wondertjes

Een holistische kijk naar de gehele mens in combinatie met intuïtief werken brengt wondertjes teweeg! Het is niet in woorden uit te leggen wat er gebeurt, hoe iets gebeurt, maar …. het gebeurt. 


Als je leert om te luisteren naar je intuïtie, je buikgevoel, gaat er een wereld voor je open!
In mijn manier van werken laat ik mensen contact maken met hun gevoel zodat ze uit het rationele denken komen. Dit alleen al brengt enorm veel teweeg. Er vindt als het ware een transformatie plaats, van denken naar voelen, naar alles anders doen. 

Ademhaling
Er zijn veel mensen die bijvoorbeeld een hoge ademhaling hebben, zich opgejaagd voelen en dus stress ervaren. Een diepe en rustige buikademhaling is hun vaak totaal onbekend. Ook hebben ze meestal geen idee hoe dit te anders te doen om vanuit je buik adem te gaan halen. Doordat de ademhaling te hoog in je lijf zit en je niet vanuit je buik kunt ademhalen, blijf je alleen maar stress en onbalans ervaren in je hele lijf. Je kunt niet voelen!

In Balans
Een oefening die ik na de intake altijd meegeef is de “In Balans” oefening. Deze zorgt ervoor dat de ademhaling op een hele natuurlijke manier rustiger en lager wordt, zodat de stress afneemt en je ademhaling in balans komt met je hartslag en denken. Hierdoor voel je je rustig, kalm en relaxed, en hebt daardoor weer overzicht in de dagelijkse dingen zonder stress. De ademhaling wordt net als vele lichaamsfuncties geregeld door het autonoom zenuwstelsel, maar alleen met de ademhaling is het zo dat we hem elk moment met ons bewustzijn kunnen overnemen. En juist datgene is de start van iets nieuws, en zorgt voor een grote positieve verandering in jezelf.

 

 

Waarom ga JIJ op vakantie?

Dat is een goeie vraag: Waarom ga JIJ nou eigenlijk op vakantie?
Dit is een vraag die je jezelf kan stellen voordat je iets gaat boeken.

  • Wil je gaan omdat iedereen op vakantie gaat?
  • Heb je wel zin om met je hele gezin op vakantie te gaan?
  • Of zou je eigenlijk liever alleen gaan?
  • Wil je echt op vakantie of is het vluchtgedrag?
  • En wat is je verwachting van op vakantie gaan?

vw-camper-336606_960_720

Weinig of geen zin, iedereen gaat,  jij dus ook? Je kan het toch niet maken om op te vallen door niet te gaan! Door je op deze manier in allerlei bochten te wringen om te doen wat anderen doen, zal deze keuze om wel of niet op vakantie te gaan jou alleen maar meer stress bezorgen. Je zal terugkomen van vakantie zonder opgeladen te zijn van positieve energie.

Hoe krijg je positieve energie?

Mensen vertellen dat ze op vakantie willen gaan om de accu op te laden. Vaak lukt dat ook, maar terug thuisgekomen schieten ze opnieuw in de dagelijkse beslommeringen, en de opgeladen accu is vrijwel meteen leeg. Ik ben van mening dat de bedoeling van vakantie is om je op te laden met positieve energie. En waar krijg je nu positieve energie van? Juist, van mensen waarbij je je goed voelt, want deze geven je de benodigde positieve energie!

Het is dus belangrijk om je in deze vrije weken te omringen met mensen die je graag om je heen hebt, en waarbij je dus meer tijd als normaal mee door kan brengen. In je vakantieweken heb je dát juist nodig, want dit voedt je energiepeil, maakt het gelukshormoon aan en zorgt dat de stresshormonen tot stilstand komen. Hierdoor zal je uitgerust én met nieuwe energie terugkomen van een welverdiende vakantie. En of dat nu een verre reis is of dicht bij huis; als je de juiste mensen om je heen hebt waar je deze positieve energie van kunt krijgen, maakt het namelijk niet uit waar je naar toe gaat!

maldives-666118_960_720

Een goed gesprek verheldert de horizon…

Als je niet weet wat je zult gaan doen, wel of niet op vakantie, je weet het allemaal niet meer. Je ziet de zon niet meer schijnen tussen de wolken, waardoor alles somber en bewolkt uitziet. Dan kan één sessie vaak al voldoende zijn om tussen de wolken wél de zon te kunnen zien. Een goed gesprek verheldert de horizon, en maakt dat je wel weer gerichte keuzes kunt maken!

Hoe gaat het met jou?

Heb je enig idee hoe deze vraag bij iemand binnenkomt die zijn dierbare verloren is? 
En wat dit voor degene betekent dat dit aan hem/haar gevraagd wordt?

Het leven gaat verder

Ook voor degenen die achterblijven na een groot verlies gaat het leven verder. Deze mensen beseffen dit meer dan andere mensen, want ze merken dat ze niet meer mee kunnen gaan op het tempo van de anderen. 
Het leven van een nabestaande staat een hele lange tijd stil, komt dan eventjes in beweging, om hierna weer stil te staan. Het is vreselijk moeilijk om dit te ervaren, maar nog veel moeilijker om het gevoel te hebben dat niemand meer naar je omkijkt. En vooral doorreist op de sneltrein van het leven, vaak zonder om te kijken.

Twee soorten treinen

Mijn ervaring is dat alle mensen verder gaan met de sneltrein van het leven. Begrijp me niet verkeerd, want zo hoort het ook te zijn. Je kunt tenslotte niet verwachten dat de wereld stilstaat net als jij, nadat jij een groot verlies hebt meegemaakt.

Als nabestaande reis je verder in de stoptrein, die vaak stil staat doordat er een obstakel is. Hierdoor ontstaat er een soort van kloof tussen de sneltreinreizigers en die van de stoptrein.

Je kunt na het lezen deze blog je wellicht iets voorstellen, hoe het voor degene moet zijn waaraan gevraagd wordt hoe het met hem/haar is. Het is net alsof er dan een klein lichtje schijnt in de lange donkere tunnel. Want dan stapt iemand bewust even af van de sneltrein, om hierna met jou in de stoptrein te praten, stil te staan en te luisteren.
Enorm waardevol voor beide reizigers, maar ook voor degene die overgegaan is!

Paniekaanvallen

Jong, oud, man, vrouw; het maakt niet uit, iedereen kan een paniekaanval krijgen. Zo heeft iedereen er wel een beeld bij, maar tegelijkertijd hebben veel mensen ook geen idee hoe het kan zijn.

Wat gebeurt er bij een paniekaanval?
Een paniekaanval kan zich op vele manieren voordoen en is niet altijd makkelijk te herkennen. Gebeurt het je voor de eerste keer dan kan dat heel heftig zijn. Dusdanig heftig dat je de huisartsenpost belt, omdat je geen idee hebt wat je overkomt en je al helemaal niet aan een paniekaanval denkt.

En dan?
Je denkt dat er iets mis is met je lijf, soms zelfs dat je een hartaanval hebt, omdat een paniekaanval fysiek veel met je doet. Je systeem is op dat moment als het ware overbelast en dat kan zich op allerlei manieren uiten.

Hoe komt dit nou?
Alleen is de oorzaak niet fysiek, maar psychisch. Iedereen heeft weleens stress, maar soms is de stress te veel of duurt het te lang. Dit kan een manier zijn waarop je systeem aangeeft dat de grens bereikt is. Hartkloppingen, zweetaanvallen, duizeligheid, moeite met praten, trillen, niet meer helder kunnen zien, hyperventilatie, het idee dat je flauwvalt, misselijkheid, overgeven; allemaal manieren waarop je lijf aan kan geven dat je een paniekaanval hebt. Ontzettend beangstigend als dit je opeens gebeurt en zeker als je geen idee hebt wat er met je gebeurt.

Behandeling
Een paniekaanval kan om allerlei redenen ontstaan en zich op allerlei manieren uiten. Je kunt goed geholpen worden en werken aan de oorzaak van de paniekaanvallen. Ik kom dit met regelmaat tegen in mijn praktijk,  en er is zeker iets aan te doen!
Zorg goed voor jezelf en ga ermee aan de slag, om te voorkomen dat je jezelf gaat beperken vanuit angst.

Praten over de dood

In mijn praktijk komen veel cliënten, jong en oud. En zo goed als bij iedere cliënt komt ergens in een sessie de dood ter sprake. Iedereen wordt er vroeg of laat mee geconfronteerd, in welke vorm dan ook. Mensen voelen zich hier bij mij ongeremd en vrij in. Ze voelen en weten dat er iemand tegenover hun zit die hun echt kan begrijpen. En dat is een groot en essentieel verschil!

Je kunt over deze thema’s pas echt meepraten als je weet waarover de ander het heeft, dus als je het zelf meegemaakt hebt. Ieder ander zal je daardoor niet echt kunnen begrijpen, waardoor je je emoties vaak onbewust tegenhoudt om ze te laten stromen. Hier kan je uiteindelijk ziek van worden, terwijl men zich vaak al zo alleen en onbegrepen voelt.

Wat vertel je kinderen?

Heel vaak hoor ik dat tegenover kinderen anders gepraat wordt hierover, of erger nog, helemaal niet erover gepraat wordt. Veel mensen zijn van mening dat je dit kinderen moet besparen, het er maar niet over moet hebben, of iets anders zeggen dan dat het in werkelijkheid is.

De kinderen van tegenwoordig voelen haarfijn aan als er iets is waarover de ouders of andere familieleden niet over willen praten. Heel veel kinderen zijn in hun ontwikkeling op dit gebied al veel verder dan menig oudere.

Als kinderen vragen stellen dan doen ze dit niet voor niks. Want de dood is onlosmakelijk verbonden met het leven, ook voor kinderen. Geheimzinnigheid, dingen achterhouden of kinderen zelfs geen afscheid laten nemen van een dierbare zijn huiveringwekkende initiatieven, die meestal vanuit de ouders komen. Ze hebben geen enkel idee dat ze hun kinderen enorm tekortdoen om dit proces mee te maken. Ze hebben daarnaast ook geen weet ervan dat ze hun eigen groeiproces afkappen.

Erover praten is de sleutel!

Het werkt helend voor jezelf om over de dood te praten en er niet over te zwijgen. Vooral ook om de vragen te durven stellen die je bezighouden. De overleden dierbare help je er ook mee, want hij/zij is dan weer onmiddellijk bij je en voelt zich gehoord en gezien. Er niet over praten zorgt voor stilstand, voor jezelf en de overleden dierbare die niet verder kan op zijn of haar reis.

Er zijn volwassenen, hele gezinnen, maar ook individuele kinderen die speciaal bij mij hiervoor een afspraak willen maken. En dit is allemaal mogelijk.

Blijf niet rondlopen met onuitgesproken vragen, of gedachten die als een film steeds opnieuw voorbij komen zodat je blijft hangen. Durf ze te stellen en vertel je film!
Wees welkom, voel je begrepen, zodat je verder kan groeien op je levenspad!

Jouw levenspad

Iedereen loopt zijn eigen levenspad, op zijn eigen tempo, zijn eigen unieke route. Nieuwsgierig de mogelijkheden aftastend van zijweggetjes die nieuw in beeld zijn. Elke nieuwe afslag biedt nieuwe kansen met nieuwe mogelijkheden, die de weg naar je uiteindelijke doel zullen vergemakkelijken. Wat voor een ander een mooie zijweg is, hoeft deze niet voor jou te zijn.

Hoe kun jethis way nou weten of je een nieuwe afslag gaat nemen ja of nee?

Dit kan je doen door zorgvuldig bij jezelf een aantal zaken op een rij te zetten;

  • Wat is je doel, en wat wil je bereiken?
  • Hoe voelt het bij je van binnen als je je dit doel voorstelt?
  • Is je gevoel niet goed, bij enige twijfel dan ook, dan is dit eerste onderbuikgevoel meestal het juiste, en weet je dat deze afslag niet moet nemen.
  • Voelt het goed, dan ga je de mogelijkheden eens verkennen van deze weg, wat brengt hij jou en is dat wat je nu nodig hebt?

Het levenspad is een heel bijzonder pad. Jouw eigen unieke levenspad is een pad met veel kronkels, zijweggetjes, grote gladde vlaktes, maar ook met hoge bergen en diepe dalen. Als je goed bij jezelf blijft, dus door goed te voelen hoe een keuze aanvoelt, zal het bewandelen van je eigen levenspad gemakkelijker gaan. Zelfs op de hoogste bergen maar ook in de diepste dalen kun je aanvoelen of het goed voelt of niet. Het helpt je om verder te gaan met het bewandelen van jouw levenspad, hoe moeilijk en onbegaanbaar het soms ook is.

Uiteindelijk komt alles goed, via de korte of snelle weg.  Want als je ervan uitgaat dat uiteindelijk alles goed komt, en met deze overtuiging een nieuwe afslag op jouw levenspad neemt, kan het alleen maar een goede keuze zijn!

Daarom is een goede en ervaren coach zo waardevol, om tijdelijk in te schakelen als je even een steuntje extra nodig hebt!

Nieuwjaarswens

Allereerst de beste wensen voor dit nieuwe jaar! 

Nu het nieuwe jaar begonnen is, stel je je vast de vraag:
Hoe kan ik zorgen dat mijn voornemens gaan uitkomen dit jaar? Je hebt nog ruim 11 maanden de tijd, maar je weet:

Een goed begin is het halve werk!

Je goede voornemen is het begin van jouw persoonlijke transformatie, die je eigenlijk alleen maar hoeft te volgen en te ervaren. Door je voornemen, zet je een nieuwe afslag neer op je eigen levenspad. Deze ga je voorzichtig verkennen, op het juiste moment en met de juiste begeleiding. Vooral dit laatste, de juiste begeleiding, in de vorm van een deskundig persoon die met je meeloopt op dit nieuw te bewandelen pad, is van essentieel belang. Iemand die je kunt benaderen als je het even niet ziet zitten, iemand die je stuurt en een luisterend oor voor je heeft, je begrijpt en met je meedenkt. Je staat er niet alleen voor!

Vul het contactformulier op mijn website in,  en maak de start om jouw voornemen succesvol te laten slagen! Wees welkom!

Decembermaand

De decembermaand is altijd al een bijzondere maand geweest voor iedereen. Sinterklaas, Kerstmis, de jaarwisseling, en dit alles in dagen die korter lijken door het vroeg vallen van de avond. December is een maand met een feestelijk tintje, vrolijkheid, uitgelaten zijn, cadeautjes enzovoort. Dit geldt voor de meeste mensen.

En hoe is deze maand dan voor mensen die een dierbare missen? Hoe is dit voor mensen die bijvoorbeeld voor de eerste keer alleen zijn met deze dagen?

Als in een gesprek of in de wandelgang de feestelijke maand aan bod komt, en het verlies van onze dochter komt ter sprake, dan hoor ik helaas nog heel vaak; “Jullie hebben het ondertussen toch wel een plaatsje kunnen geven”, of “het is nu al zolang geleden, de ergste pijn heb je nu toch wel gehad?” Ongelooflijk!

Ook op de 2 Thema-avonden Omgaan met Verlies in oktober en november dit jaar, was dit een aandachts- en gesprekspunt voor iedereen op die avond. De vraag kwam dan ook vrij snel naar voren; Waar kan je dan terecht met jouw verlies, verdriet en onbegrip, als mensen uit je omgeving hierin niet met je mee kunnen gaan?
Bij lotgenoten, want mensen die geen ervaring hebben met een verlies waarmee de ander worstelt, kunnen niet begrijpen wat dat voor degene in kwestie betekent.

Het gemis in deze decembermaand is enorm groot, extra groot. Het gevoel van het samen zijn is niet merkbaar, omdat juist deze maand een maand is waar alles draait om het samen zijn. Je mist tenslotte een waardevol en liefdevol mens om je heen, die juist met deze dagen erbij had moeten zijn, maar nu een grote leegte achterlaat.


De decembermaand is voor mensen die een dierbare verloren zijn een hele moeilijke maand. Een maand waar je het gemis en daardoor het verdriet veel meer voelt dan anders. Je hebt gewoonweg geen zin in deze dagen, die in het verleden beduidend anders waren.

Een knuffel, een hand op je schouder in deze dagen, is een heel warm en liefdevol gebaar. En enorm waardevol, vooral voor de mensen die iemand moeten missen.

De kracht van muziek

Muziek is in mijn leven altijd heel belangrijk geweest, en nog steeds. Vroeger heb ik jarenlang saxofoon gespeeld, het liefste de tenor, die dat zwaardere zwoele geluid maakt wat kenmerkend en onmisbaar is bij jazz- en blues muziek. Bij de fanfare maar ook bij de “Joekskapel Eine Ongerein” was ik met de tenor in mijn element. En nu, vele jaren later betekent muziek op een hele andere manier iets voor mij.

Muziek heeft vele gezichten. Als je muziek maakt, dan kan je je emoties hierin kwijt en vertalen in de muziek. Iemand die echt zijn emoties in de muziek kan leggen, is dan ook een betere muzikant dan iemand die dat niet kan. Luister je naar muziek, dan kan muziek je raken. Muziek is dus ook een soort doorgeefluik naar je onderliggende emoties, bijvoorbeeld bij een verlies.

Hierbij is mijn eigen ervaring dat je na een groot verlies in een verdovend gevoel komt, waarin geluid heel anders wordt. Geluid is dan vaak te veel of totaal niet te verdragen. Muziek komt dan vaak op onverwachte momenten voorbij, en dan juist die muziek waarmee je dan meteen de verbinding legt met je overleden dierbare. Dit kan vaak aanvoelen als opnieuw een soort van shock.

De muziek die je dan raakt, tikt vastzittende emoties aan, waardoor deze weer in beweging komen en dus kunnen gaan stromen. Dit is zo’n ontzettend belangrijk proces in het leren omgaan met verlies, dat ik het graag bij jullie onder de aandacht wil brengen.

Het mooie ervan is dat de muziek die jou op een bepaald moment raakt,  en waarbij emoties dus in alle heftigheid los komen, in de loop der tijd gaat veranderen. De emoties die jou in de muziek raken worden geïntegreerd in je lichaam. Er komt ook een moment dat je kunt luisteren naar muziek, en dat er dan in plaats van heftige emoties mooie herinneringen in je omhoog komen. Je zult begrijpen dat aan dit proces geen tijdsbegrip hangt, ieder ondergaat dit in zijn eigen tempo.

Zo is ieder mens uniek. En als vanzelf komt er ook weer een ander muzieknummer voorbij waardoor je weer opnieuw heel heftig geraakt wordt, en het proces wat ik hierboven omschreven heb begint weer opnieuw. Muziek helpt dus enorm mee in het vinden van een weg, om te leren leven met het verlies wat er is in iemands leven. Om uit de verdoving van het gevoel te komen zodat je weer geluid kunt verdragen duurt vaak jaren, simpelweg door de heftigheid van het verlies.

Zoals ik in mijn werk vaak tegen cliënten zeg; “mijn woorden nemen je mee”, kan ik uit ervaring zeggen dat muziek precies hetzelfde doet. Muziek neemt je mee, en is zo ontzettend krachtig! Je zou kunnen zeggen dat het een soort van helende werking heeft. Het helpt je de nieuwe weg te bewandelen na het overlijden van je dierbare, een onbekende weg met vele dalen. En daar kan je best wat hulp bij gebruiken.