Hoe gaat het met jou?

Heb je enig idee hoe deze vraag bij iemand binnenkomt die zijn dierbare verloren is? 
En wat dit voor degene betekent dat dit aan hem/haar gevraagd wordt?

Het leven gaat verder

Ook voor degenen die achterblijven na een groot verlies gaat het leven verder. Deze mensen beseffen dit meer dan andere mensen, want ze merken dat ze niet meer mee kunnen gaan op het tempo van de anderen. 
Het leven van een nabestaande staat een hele lange tijd stil, komt dan eventjes in beweging, om hierna weer stil te staan. Het is vreselijk moeilijk om dit te ervaren, maar nog veel moeilijker om het gevoel te hebben dat niemand meer naar je omkijkt. En vooral doorreist op de sneltrein van het leven, vaak zonder om te kijken.

Twee soorten treinen

Mijn ervaring is dat alle mensen verder gaan met de sneltrein van het leven. Begrijp me niet verkeerd, want zo hoort het ook te zijn. Je kunt tenslotte niet verwachten dat de wereld stilstaat net als jij, nadat jij een groot verlies hebt meegemaakt.

Als nabestaande reis je verder in de stoptrein, die vaak stil staat doordat er een obstakel is. Hierdoor ontstaat er een soort van kloof tussen de sneltreinreizigers en die van de stoptrein.

Je kunt na het lezen deze blog je wellicht iets voorstellen, hoe het voor degene moet zijn waaraan gevraagd wordt hoe het met hem/haar is. Het is net alsof er dan een klein lichtje schijnt in de lange donkere tunnel. Want dan stapt iemand bewust even af van de sneltrein, om hierna met jou in de stoptrein te praten, stil te staan en te luisteren.
Enorm waardevol voor beide reizigers, maar ook voor degene die overgegaan is!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *