Maandelijks archief: november 2018

Decembermaand

De decembermaand is altijd al een bijzondere maand geweest voor iedereen. Sinterklaas, Kerstmis, de jaarwisseling, en dit alles in dagen die korter lijken door het vroeg vallen van de avond. December is een maand met een feestelijk tintje, vrolijkheid, uitgelaten zijn, cadeautjes enzovoort. Dit geldt voor de meeste mensen.

En hoe is deze maand dan voor mensen die een dierbare missen? Hoe is dit voor mensen die bijvoorbeeld voor de eerste keer alleen zijn met deze dagen?

Als in een gesprek of in de wandelgang de feestelijke maand aan bod komt, en het verlies van onze dochter komt ter sprake, dan hoor ik helaas nog heel vaak; “Jullie hebben het ondertussen toch wel een plaatsje kunnen geven”, of “het is nu al zolang geleden, de ergste pijn heb je nu toch wel gehad?” Ongelooflijk!

Ook op de 2 Thema-avonden Omgaan met Verlies in oktober en november dit jaar, was dit een aandachts- en gesprekspunt voor iedereen op die avond. De vraag kwam dan ook vrij snel naar voren; Waar kan je dan terecht met jouw verlies, verdriet en onbegrip, als mensen uit je omgeving hierin niet met je mee kunnen gaan?
Bij lotgenoten, want mensen die geen ervaring hebben met een verlies waarmee de ander worstelt, kunnen niet begrijpen wat dat voor degene in kwestie betekent.

Het gemis in deze decembermaand is enorm groot, extra groot. Het gevoel van het samen zijn is niet merkbaar, omdat juist deze maand een maand is waar alles draait om het samen zijn. Je mist tenslotte een waardevol en liefdevol mens om je heen, die juist met deze dagen erbij had moeten zijn, maar nu een grote leegte achterlaat.


De decembermaand is voor mensen die een dierbare verloren zijn een hele moeilijke maand. Een maand waar je het gemis en daardoor het verdriet veel meer voelt dan anders. Je hebt gewoonweg geen zin in deze dagen, die in het verleden beduidend anders waren.

Een knuffel, een hand op je schouder in deze dagen, is een heel warm en liefdevol gebaar. En enorm waardevol, vooral voor de mensen die iemand moeten missen.

De kracht van muziek

Muziek is in mijn leven altijd heel belangrijk geweest, en nog steeds. Vroeger heb ik jarenlang saxofoon gespeeld, het liefste de tenor, die dat zwaardere zwoele geluid maakt wat kenmerkend en onmisbaar is bij jazz- en blues muziek. Bij de fanfare maar ook bij de “Joekskapel Eine Ongerein” was ik met de tenor in mijn element. En nu, vele jaren later betekent muziek op een hele andere manier iets voor mij.

Muziek heeft vele gezichten. Als je muziek maakt, dan kan je je emoties hierin kwijt en vertalen in de muziek. Iemand die echt zijn emoties in de muziek kan leggen, is dan ook een betere muzikant dan iemand die dat niet kan. Luister je naar muziek, dan kan muziek je raken. Muziek is dus ook een soort doorgeefluik naar je onderliggende emoties, bijvoorbeeld bij een verlies.

Hierbij is mijn eigen ervaring dat je na een groot verlies in een verdovend gevoel komt, waarin geluid heel anders wordt. Geluid is dan vaak te veel of totaal niet te verdragen. Muziek komt dan vaak op onverwachte momenten voorbij, en dan juist die muziek waarmee je dan meteen de verbinding legt met je overleden dierbare. Dit kan vaak aanvoelen als opnieuw een soort van shock.

De muziek die je dan raakt, tikt vastzittende emoties aan, waardoor deze weer in beweging komen en dus kunnen gaan stromen. Dit is zo’n ontzettend belangrijk proces in het leren omgaan met verlies, dat ik het graag bij jullie onder de aandacht wil brengen.

Het mooie ervan is dat de muziek die jou op een bepaald moment raakt,  en waarbij emoties dus in alle heftigheid los komen, in de loop der tijd gaat veranderen. De emoties die jou in de muziek raken worden geïntegreerd in je lichaam. Er komt ook een moment dat je kunt luisteren naar muziek, en dat er dan in plaats van heftige emoties mooie herinneringen in je omhoog komen. Je zult begrijpen dat aan dit proces geen tijdsbegrip hangt, ieder ondergaat dit in zijn eigen tempo.

Zo is ieder mens uniek. En als vanzelf komt er ook weer een ander muzieknummer voorbij waardoor je weer opnieuw heel heftig geraakt wordt, en het proces wat ik hierboven omschreven heb begint weer opnieuw. Muziek helpt dus enorm mee in het vinden van een weg, om te leren leven met het verlies wat er is in iemands leven. Om uit de verdoving van het gevoel te komen zodat je weer geluid kunt verdragen duurt vaak jaren, simpelweg door de heftigheid van het verlies.

Zoals ik in mijn werk vaak tegen cliënten zeg; “mijn woorden nemen je mee”, kan ik uit ervaring zeggen dat muziek precies hetzelfde doet. Muziek neemt je mee, en is zo ontzettend krachtig! Je zou kunnen zeggen dat het een soort van helende werking heeft. Het helpt je de nieuwe weg te bewandelen na het overlijden van je dierbare, een onbekende weg met vele dalen. En daar kan je best wat hulp bij gebruiken.

 

Hoe kijk jij?

Het overgaan van de zomer naar de herfst, is ook een overgang naar een andere gevoelsfrequentie in een mensenleven. Donkere dagen, vallende blaadjes, koudere temperaturen. Het zijn allemaal veranderingen van de natuur die op een mens doorwerken.

Die veranderingen zijn er niet voor niets in de natuur, en bij de mens ook niet.

Hoe mooi is het als je in de natuur wandelt en de indrukken hiervan op je laat inwerken. Sta eens open voor de verandering die in je opkomt, en laat het bij je binnenkomen. Voel eens wat dat met je doet. Wordt je er blij van? Of emotioneel? Komen herinneringen in je op? Misschien doet het je wel niks…

Ik vertelde laatst met iemand in het bos en zei; “kijk eens hoe prachtig het hier is, die rode kleuren van de bladeren, ze worden iedere dag mooier. Hier kan ik nou echt van genieten!”. Degene tegen wie ik dit zei vertelde toen dat haar zoiets nooit opviel, en dat ze daar ook nooit naar keek. Hierna kregen we een diepgaander gesprek over dingen kunnen zien, je openstellen voor de ogenschijnlijke normale dingen in bijvoorbeeld de natuur. Na dit gesprek is ze met hele andere inzichten verder gelopen.

De week erna zag ik haar weer en ik kreeg meteen te horen dat ze sinds ons gesprek weer blij kan worden van de eenvoudige, normale dingen om haar heen. Ze kijkt met andere ogen naar de dingen, vooral ook de natuur. Dingen vallen op die ze normaal gesproken niet zou zien. En door dat te zien krijgt ze een gevoel van dankbaarheid in zich, dankbaar dat ze dit allemaal kan en mag zien.

De mens en de natuur zijn zo vol verrassingen, je moet het alleen willen zien.