Maandelijks archief: juli 2017

Wanneer ben jij tevreden?

Wanneer is een mens tevreden? Wanneer ben jij tevreden? En wat heb jij nodig om je tevreden te voelen en tevreden te zijn?

Dat is voor iedereen natuurlijk anders, want we zijn tenslotte allemaal andere mensen, met andere behoeftes en andere wensen. Vaak zie je dat als de buurman een nieuwe auto koopt, dat er een aantal mensen in dezelfde straat zijn die daarin meegaan door ook een nieuwe of andere auto te kopen. Zo gaat dat ook met vakantie’s, op school, met nieuwe inboedel voor je huis enzovoort.

“Tevredenheid is de landingsbaan van geluk!”

De vraag die hierbij past is; Hoe kan het zijn dat mensen zo geprikkeld worden om ergens in mee te gaan, en dus hun eigen dingen als ‘minder’ vinden. Hierdoor gaan ze mee in de gemaakte keuzes van andere mensen, en  vinden ze dat hun eigen gekozen dingen minder belangrijk of uit de mode zijn. Het is net een soort competitie, wie het nieuwste heeft, staat dus bovenaan de top. Dit is natuurlijk niet zo, het is zoals je het zelf voelt en ziet. Want waarom zou je überhaupt meegaan in de keuzes van anderen? Waarom zou de keuze van iemand anders jou in één keer ontevreden maken met je eerder gemaakte keuze?

vrouw op rots

Het antwoord hierop ligt bij jezelf. In een coaching sessie bij mij zal je helderheid krijgen in wat juist JIJ als uniek mens echt nodig hebt om tevreden in het leven te staan.

“Vergeet door de dingen die je wilt…..NOOIT de dingen die je hebt!”

Rouw is rauw

De rauwe werkelijkheid van rouw;
Hoe gaat het leven voor ons als ouders verder na het overlijden van onze dochter Beau?

Je kind verliezen, zo plotseling, ongevraagd en zonder afscheid te kunnen nemen. Als je het niet zelf hebt meegemaakt, kan je je er geen voorstelling van maken. Je kan het wel proberen, maar het komt eigenlijk nog niet eens een heel klein beetje in de buurt van de vreselijke waarheid. Proberen dit voor te stellen is een flauw aftreksel van de gruwelijke werkelijkheid. Dit horen we ook van mensen die helaas uit eigen ervaring spreken, en al vele jaren later in hun eigen rouwproces zijn. Sinds juli 2016 zijn wij ook ouders van een overleden kind. Wij konden tot afgelopen zomer gelukkig niet meepraten over verlies van dierbaren, maar nu met het overlijden van ons kind hebben we meteen het allerergste wat een mens kan treffen voor onze kiezen gekregen.

IMG-20170702-WA0000Alles is veranderd, wij zijn veranderd, maar ook mensen om ons heen zijn veranderd. Het verlies van een kind heeft lange voelsprieten, die veel mensen bereiken. En met dit bereik raakt het verlies van een kind zo goed als iedereen.

Onbegrip
Het gemis wordt niet minder naar mate de tijd verstrijkt, het wordt juist meer. Veel mensen die dus niet uit deze ervaring spreken, weten dit niet en zeggen dan dingen zoals ‘De tijd heelt alle wonden’, of ‘Het is al bijna 1 jaar geleden, heb je het nu nog geen plaats kunnen geven?’ Ook uitspraken zoals ‘Jullie hebben toch nog 2 kinderen?’ en ‘Raap jezelf bij elkaar, het leven gaat niet over rozen’ en zo kan ik er nog wel een aantal opnoemen. Dit zijn maar enkele van de vele uitspraken die we helaas regelmatig horen.

Goede bedoelingen
De bedoelingen van mensen die veelal zo’n uitspraken doen zijn meestal goed bedoeld, maar door hun gebrek aan ervaring in deze, kunnen ze zich dus echt niet voorstellen hoe het überhaupt moet voelen. Vaak is een korte aanraking van die persoon naar jou toe waardevoller, omdat uit deze aanraking meer woorden vloeien dan gezegd kunnen worden. Het is een gebaar van een betrokken persoon die met je meeleeft, je niet wil kwetsen en zich eigenlijk geen raad weet hoe deze getroffen ouders te benaderen.

FB_IMG_1473535223437_1499011460047Zoals gezegd wordt het gemis alleen maar groter, en dit zeggen ook de mensen die al verder in hun rouwproces zitten. Het schijnt zo te zijn dat naarmate de tijd verstrijkt de scherpe kantjes wat milder worden. Weg zal het nooit gaan, want als een kind van je sterft, sterft er ook een stuk van jezelf, omdat je simpelweg de ouder bent.

Probeer je maar eens voor te stellen hoe het is als je zoon of dochter ineens niet meer bij je in huis rondloopt. Dat je met hem of haar niet meer kan lachen, niet meer voor kan zorgen, niet meer samen knuffelen, niet meer …vul zelf maar in, niks, helemaal nooit meer. Alleen die gedachte al maakt een mens al misselijk. Hoe moet het dan zijn voor de ouders die dit echt meemaken?

Hoge drempel
De drempel om met de ouders van een overleden kind in gesprek te gaan is enorm hoog. Terwijl het voorheen heel normaal was dat er onverwacht mensen over de vloer kwamen, is het nu bij ons heel, heel erg stil. Sommige mensen laten via anderen weten dat de schrik ze om het hart slaat als ze er alleen al aan denken om bij ons het erf op te moeten rijden. Maar sinds de zwartste dag uit ons leven, waardoor we ons zo alleen en gebroken voelen, blijven veel mensen waarvan we dachten dat het goede bekenden waren weg.
Er zijn gelukkig ook een aantal mensen die zijn blijven komen zoals voorheen, en die daardoor nog veel waardevoller voor ons zijn geworden. Er zijn door deze vreselijke dag ook mensen op ons pad gekomen die we nog niet eerder kenden, maar die ons nu ook heel dierbaar zijn.

Hoe nu verder?
Als je dit meemaakt, wil je eigenlijk zoveel mogelijk praten over je kind dat niet meer bij je is, en heb je alleen behoefte aan mensen die je steunen, liefdevol en met veel warmte, met veel geduld en aandacht, en je behulpzaam zijn. Kort gezegd, deze mensen geven je positieve energie. En dat heb je nodig om de dag een beetje redelijk door te kunnen komen. Dingen waar je geen plezier in hebt vallen af, want waarom zou je je met dingen bezighouden waar je geen energie uithaalt? Alleen daarom al is het heel belangrijk dat je zoveel mogelijk dingen doet waar je positieve energie uithaalt om de dag door te komen, en zo het leven enigszins te kunnen aanvaarden zoals het nu is.
Het kan in een split-seconde namelijk heel anders zijn, dus leef in het moment, leef NU!

wolken hart handJe moet gedoseerd je energie proberen te verdelen over de dag, omdat in je verdriet heftige pieken en dalen zitten die je in één keer onderuit halen. Heel merkbaar is, dat richting een datum zoals de geboortedag van je kind, de overlijdensdatum of speciale andere dagen, de shock oftewel freeze-stand weer terugkomt. Dit merk je aan paniekaanvallen, hitteaanvallen, hartkloppingen en/of plotselinge flitsen van beelden. Dit alles heb je totaal niet in de hand, en maakt dat je compleet lamgeslagen bent. Je zult ook hiermee moeten zien te leven, want tenslotte zijn er altijd nog veel ergere dingen.

Dit laatste kan je bij alles zeggen, want als ouder je kind verliezen is het ergste wat een mens kan overkomen!